• Fauna
• Flora
• Siedliska
• Ochrona bierna
• Ochrona czynna
• Badania

Pod koniec czerwca br. otrzymaliśmy informacje, iż na terenie Parku podczas spaceru dzieci znalazły w lesie jakieś duże pisklę, które zabrały ze sobą. Pisklęciem okazał się myszołów Buteo buteo, który ostatecznie trafił do jednego z pracowników WPK, gdzie otrzymało odpowiednią pomoc. Po dwóch miesiącach pisklę dorosło, usamodzielniło się i w ubiegłym tygodniu opuściło swojego opiekuna. W okresie wiosna-lato dosyć często podczas spaceru w lesie czy parku możemy spotkać młode nielotne jeszcze ptaki, co gorsze bez wcześniejszego upewnienia się jesteśmy święcie przekonani, iż coś im się stało i musimy im koniecznie pomóc. W takich sytuacjach pamiętajmy, iż pisklęta wielu gatunków ptaków zanim nauczą się latać poznają świat „na piechotę” i pomimo iż opuściły gniazdo to nadal są pod stałym nadzorem swoich rodziców. Dlatego apelujemy, aby nie zabierać z lasu i nie dotykać żadnych młodych zwierząt, bez wcześniejszego upewnia się, że na pewno potrzebuje naszej pomocy, a i wówczas najlepiej skontaktować się ze specjalistą, który doradzi, co dalej.

Dwa dni temu, trafił do nas kolejny ptak, tym razem była to płomykówka Tyto alba. Związaną taśmą (?!) sowę przyniosła grupka pijanych mężczyzn. Po bliższym obejrzeniu zwierzaka okazało się, że jest absolutnie zdrowy tylko bardzo wystraszony. I tak kolejny ptak został wypuszczony na wolność. To nie jedyne przypadki ptaków, które zaledwie w tym roku trafiły pod naszą opiekę, większość z nich po oględzinach mogła od razu wrócić na łono natury, kilka wymagało większej uwagi. Wśród tych ostatnich znalazł się młody jerzyk Apus apus, który ze względu na ubytki w upierzeniu tegoroczną zimę spędzi z nami.

Młody myszołów

Myszołów

Płomykówka

Pracownicy Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego wraz z Akademickim Kołem Chiropterologicznym PTOP „Salamandra” w Gdańsku podczas jednej z interwencji, które miały miejsce terenie WPK zinwentaryzowali mieszaną kolonię rozrodczą karlików. Oprócz dość pospolitego na naszym terenie karlika większego Pipisrellus nathusii po raz pierwszy w naszym Parku stwierdziliśmy obecność karlików drobnych. Ten najmniejszy z polskich gatunków nietoperzy waży zaledwie od 3 do 9 gramów, a rozpiętość skrzydeł dochodzi do 240 mm. Nietoperz ten związany jest z siedzibami ludzkimi i dosyć często zasiedla budynki mieszkalne.

Okres letni to pracowity czas dla chiropterologów, oprócz obozów i wypraw „nietoperzowych” coraz częściej wzywani są na interwencje do osób proszących o pomoc w sprawie nietoperzy zasiedlających ich domostwa. Aby można było coś doradzić to przede wszystkim trzeba sprawdzić, z jakimi nietoperzami mamy do czynienia i ile ich jest. Wiedza społeczeństwa na temat tych małych, latających ssaków jest niewielka i często zniekształcona przez mity i przesądy przedstawiające je w negatywnym świetle. Prawda jest taka, iż nietoperze szukające u nas na strychach czy zimą w piwnicach schronienia mogą znacznie bardziej przysłużyć się swoim gospodarzom w walce np. z komarami, niż im zaszkodzić. Poza tym wszystkie gatunki znajdują się pod ochroną i odgrywają jedną z głównych ról w zachowaniu równowagi biologicznej. Na szczęście większość osób po bliskim zapoznaniu się z futrzanymi współlokatorami i po rozmowie ze specjalistą wyrabia sobie własne zdanie na ich temat i twierdzi, że „....tak właściwie to one wcale mi nie przeszkadzają...” a co najważniejsze  pozwala na dalsze wspólne mieszkanie. W końcu nie taki diabeł straszny jak go malują :).

Karlik drobny (Pipistrellus pygmaeus)

Karlik drobny (Pipistrellus pygmaeus)