W początkach XX wieku powstawały folwarki rolne (Kliczkowy) oraz osady pracowników leśnych i pracowników kolei. Podstawą egzystencji miejscowej ludności było rolnictwo. Do końca XVIII wieku uprawiano głównie zboża, z czego ze względu na warunki siedliskowe przeważało żyto, a w dalszej kolejności owies i sporadycznie jęczmień. Mniejsze areały zajmowały groch, bukwita (gryka) oraz len. Przemiałem zboża zajmowały się młyny w Lipusza i Kaliszu (od XV w.) i Grzybowie (od XVII w.).
Podstawą egzystencji miejscowej ludności było rolnictwo. Do końca XVIII wieku uprawiano głównie zboża, z czego ze względu na warunki siedliskowe przeważało żyto, a w dalszej kolejności owies i sporadycznie jęczmień. Mniejsze areały zajmowały groch, bukwita (gryka) oraz len. Przemiałem zboża zajmowały się młyny w Lipusza i Kaliszu (od XV w.) i Grzybowie (od XVII w.).
Lekkie piaski o cienkiej warstwie próchnicy jakie dominują na tych terenach przy zastosowaniu trójpolowego systemu uprawy eliminowały użycie pługa na rzecz radła. Z tego też względu podstawową jednostką miary powierzchni pól były nie łany, lecz radła, inaczej zwane źrebiami. Uprawą ziemi zajmowali się gburzy odprowadzający czynsz roczny na rzecz aktualnych właścicieli gruntu, lemani (tzw. wolni chłopi), oraz drobna szlachta. Średnia wielkość gospodarstwa wahała się od 1 do 2 radeł, co w przeliczeniu na dzisiejsze jednostki dawało od 17 do około 70 ha.
